“İntiharlar və xalxın uşağı”

“İntiharlar və xalxın uşağı” Mənim üçün sirri-xuda qalan suallardan biri də odur ki, intihar edən şəxslər, görəsən, ən iradəli adamlardır, yoxsa tam əksi? Fikirləşəndə hər iki ehtimalı doğru çıxarmaq olur. İnsan özü öz canına qəsd eləmək üçün yüksək iradəyə malik olmalıdır ki, bunu beyninə həzm elətdirə bilsin.Yaxud, əksinə, insan o qədər iradəsiz olmalıdır ki, intiharı ən düzgün çıxış yolu hesab eləsin.

İntiharlardan boş yerə danışmıram. Ölkə gündəmini intihar xəbərləri alıb gedir. Məsələyə hansı istiqamətdən yanaşırsan yanaş, xeyri yoxdur, yenə də normal bir nəticə hasil eləmək olmur.


Bir müddət əvvəl qəbul imtahanları zamanı Sumqayıtdakı intihar hadisəsi yadımızdadı. Yadımızdan çıxmaması da normaldır. Çünki səbəb o qədər cılız və utanc verici idi ki, hər kəs sarsılmışdı. O haqda bir yazım da vardı. Ötən gün isə həmin intihar edən oğlanın anası eyni binadan özünü ataraq intihar edib. Əvvəlki yazımda abituriyentin intiharında valideynləri günahlandırmışdım. Bilmirəm, məsələyə nə dərəcədə düzgün yanaşıram ya yox , amma, deyəsən, elə düz də nəticəyə gəlmişəmmiş. Ananın intihari bir növ özünə cəza vermək xarakteri daşıyır, mənim zənnimcə. Amma bu heç nəyi dəyişmir ,təəssüfki. Nə bir ay əvvəl intihar edən o gənc qayıdır, nə də ki qadının intihari xeyirli heç nə vəd eləmir.

Elə bu xəbərdən sonra özümüzü şokdan çıxarmağa çalışırdıq ki, bu dəfə Suraxanıda eyni hadisə baş verdi. Qəbul imtahanından az bal yığan bir qız özünü balkondan ataraq intihar elədi. Günahkar yenə də və yenə də o “xalxın uşağı”dır. Bəli, o “xalxın uşağı” ki, o, lazimi nəticəni əldə elədi, amma bu intihar edən qızımız yox.

Mən də birinci dəfə qəbul imtahanından aşağı nəticə göstərəndə aydın məsələdir ki, “qohum-əqraba” deyilən varlıqlar bütün nişangahlarını çevirmişdilər mənə. Atəş atəş dalıycan. Amma mən imtahan nəticəm çıxandan cəmi on dəqiqə sonra elə bir “zireh” geyinmişdim ki, bu atəşlər heç biri məni “yara”lamırdı. O “zireh”i mənə geydirən atam olmuşdu. Atam ikimizin baş-başa qaldığımız otaqda bircə onu dedi ki, -“ heç kimə fikir vermə, mən sənə inanıram, dünyanın axırı deyil”, vəssalam!.Mənim qulaqlarımım eşitdiyi ən son sözlər idi bunlar. Qalan bütün sorğu-sualları isə eşitmirdim. Hə, deyəsən, bayaqdan bəri axtardığımız o çözüm elə burdadır axı. Valideyn övlad münasibəti və tərbiyə.

Düzgün təribiyə hər şeyin bəlkə də təməlidir. Tərbiyə dedikdə ictimai yerdə özünü düzgün aparmaqdan və s. söhbət getmir. Tərbiyə o qədər geniş anlayışdır ki, bunu tamı tamlığına dərk edən azdır. Bəlkə də heç yoxdur. Bəli, abituriyentin intiharında mütləq şəkildə valideyn təpkisi rol oynayıb. Və bugün valideyn peşman

olub özü özünə cəza kəsir. Baxın, biz nə gündəyik? Baxın, biz hansı mərhələdəyik hələ? Biz hələ normal övlad valideyn münasibətini qurmaqda çətinlik çəkirik. Biz normal ailə olmaqda çətinlik çəkirik. Halbuki, ailə olmaq üçün ata oğul olmaqdan əvvəl dost olmalıyıq, ana qız olmaqdan əvvəl rəfiqə olmalıyıq. Ki, övlad da ən çətin məqamənda belə özünü güvəndə hiss edə bilsin. Amma biz indi sadəcə və sadacə ittihamçıyıq, başqa heç nə!

Nəticə etibari ilə ali məktəb diplomu neçə-neçə ailənin üstündən qara xətt çəkir. Hansi ki o diplom çoxlarının evində çaynik altına qoymaqdan basqa bir şeyə yaramır. Heyif, heyif, çox heyif. Özümüzə gəlməyə bizə hələ çox zaman və intiharlar lazımdı...

Nihat Piri

ZiM.Az


.
© Müəllif hüquqları qorunur. Məlumatdan istifadə etdikdə istinad mütləqdir.
Rəy yazın: