Sevda İbrahimli (1965)

Sevda İbrahimli (1965) Sevda İbrahim qızı İbrahimli - 1965-ci ildə
Naxçıvan MR-nın Culfa rayonundakı
Bənəniyar kəndində anadan olub.
Gənc yaşlarından ədəbiyyatı sevib,
şeir aləmində öz qələmi və dəsti-xətti ilə seçilib.
İlk gündən bu günə kimi bir çox mükafatlara layiq görülüb:
"Qızıl Qələm", "Nəsimi", "Azərbaycan Bayrağı",
"HEYDƏR ƏLİYEV" fəxri diplomu, "Ziyadar",
"İlin Vətənpər şairi" və s. diplomlarla təltif olunub.
Ailəlidir: Üç övladı, altı nəvəsi var.
"Orda mən varam" adlı kitabın müəllifidir.
Şeirləri bir sıra poeziya antalogiyalarında dərc olunub.

Biz də aşağıda Sevda xanımın bir neşə şeirini
ZiM.Az-ın dəyərli izləyicilərinə təqdim edir və
ona yeni-yeni uğurlar arzulayırıq!..


ZiM.Az



SORUŞMA

Həqiqət donunu geymirsə dünya,
Nadanlar dost olub gəzirsən onda,
Dost olub sirrini vermirsə dosta,
Soruşma gözlərin qəmi nədəndi?
...
Dillərdə gəzirsə haqsız söhbətin,
Qəlbini sıxirsa kədər möhnətin,
Dolanıb yağdırir leysan gözlərin,
Soruşma kipriyin nəmi nədəndi?
...
Sevgini, istəyi əzən insanlar,
İblisin toruna düşən insanlar,
İnsanı məhf edib qəbir qazırlar.
Soruşma könlünün çəni nədəndi?
...
Gəlib gedərgidir ötəri həvəs,
Bülbülə zindandır qızıldan qəfəs.
Eşidib səsimi filan filankəs,
Düzəlmək istəmir kəmi nədəndi?
...
İtərsə ləyaqət ad,sanin batar,
Köksündə vicdan yox seytanlar yatar.
Bax onda bu Sevda sözə söz qatar,
Üsyankar qələmin, dərdi nədəndi?


Bir Oğul İstərəm

Sağ gözün ümidi solu yandırır,
Düşmən başımıza dolu yağdırır.
At oynadır ermənilər Cıdır düzündə,
"Səbr edin" deyənlər bizi qandırır?

Toxundun qəlbimə, şeiri yazdım,
Naxələf xəyalla Şuşada azdım,
Yol aldı xəyalım yurdumu gəzdim.
Yaralı könlümü bir daha əzdim.
Bir oğul istərəm yaramı saran.

İmarət qalanın Əzanı susub,
Döndərib üzünü "Quran"ı küsüb
Elə bil Tanrının gözündən düsub...
Bir oğul istərəm, çarəsin tapan.

Yaralı quş kimi çırpınan, qalan,
Vətəndə vətənsiz, nisgilli olan.
Gedib əlimizdən Şuşa tək qalam,
Bir oğul istərəm Şuşanı alan.

Başının üstünü duman, çən alıb,
Uşaqlıq illərim o yerdə, qalıb.
Geriyə dönməyin gumanda qalıb,
İstərəm dərdimə bir çarə tapan.

Qanqalın içində lalələr bitdi,
Düşmənlər boyuna kəfən də biçdi.
Qanqalın içində lalələr itdi,
Bir oğul istərəm çarasın tapan.

Qarabağ yurdumun gül qönçəsidi,
Şuşada vətənin, bir guşəsidi.
Əsir olub nə vaxtdır alınmaz qalam,
Bir oğul istərəm yaramı saran.

Ağlayan, sızlayan haray səsidi,
Xocalı könlümün qəm qüssəsidi.
Yarası göynəyir, köksümdə mənim,
Bir oğul istərəm yaramı saran.

Torpağı düşməndən kaş ala bilək,
Qarabağ yurduna kaş gedə bilək.
Əsrlər keçsə də sağalmaz yaram,
Bir oğul istərəm yaramı saran.

Dostlarım öyürlər söz mahirisən,
Köksündən yaralı el şairisən.
Kim bilir bəlkə də mən görməyəcəm?
Bir oğul istərəm, yaramı saram.


Düyün düşüb

BU ŞEİRİ ELİNDƏN OBASİNDAN DOĞMA QARABAĞINDAN
KÖÇKÜN DÜŞƏN, TALEHİNƏ QAÇQINLIQ YAZİLAN İNSANLARIN,
SOYDAŞLARIMIZİN DİLİNDƏN QƏLƏMƏ ALDIM


Göylərə üzümü tutmuşam, Allah...
Əlimi açmışam durmuşam, Allah...
Diz çöküb qarşında demişəm, Allah...
Düşmənlər başımıza, dolu yağdirir.

Vətən həsrətindən çəpər çəkmişəm
Sinəmi yandırıb dağlar çəkmisəm
Bir Xarıbülbülü bağa əkmisəm.
Naləsi fəryadı bağı yandırır.

Yollara gözümlə həsrət əkmişəm,
Şəhidlik adında güllər əkmişəm.
Elimdən obamdan qaçqın dümüsəm,
Sağ gözün ümidi, solu yandırır.

Torpaq həsrətindən yurd həsrətindən,
Yazıram yurdumun,yurd həsrətindən.
Ellərin dərdindən, elin dərdindən,
Sinəmi göynədən, közü yandırır.

Kələfi dolaşmış düyün düşübdür,
Elə bil bizlərdən üzü dönübdür.
Tanrının özüdə bizdən küsubdur
Haqsızlıq aləmi bizi yandırır,
Qarabağ sözünün özü yandırır.


Buda keçər

Bizləri bu günə aldadıb qoyan,
Yaraların qaysağını əliylə soyan.
Millətin səbrini bilərək yoran.
Gün gələcək keçəcək şər dövranın,
Könül gəl etmə haqq üsyanın.

Məzlum könül, qalx ayağa dur oyan,
Nə gündür, düşmüsən sən, nə dövran.
Biz ki, məzlum əzilən xalq deyildik,
Zülm eyləyən, baş kəsən də deyilik.

Gün gələr, keçər yaşanan şər dövranın,
Könlüm gəl etmə sən haqq üsyanın...


SƏNSİZ BİRİYƏM!

Buludam,dumanam, çisgin kimiyəm,
"Tufanam, boranam, çovğun kimiyəm.
Günəşdən bir zərrə qopmuş kimiyəm,
Yerdə tək tənhayam, yetim kimiyəm.

Həyatda sevmədim, sevgidən küsdüm
Nə dərdim, qəmim var sənlə bölüşdüm,
Könlümün taxtından,tacından düsdüm,
Eləbil tənhayam yetim kimiyəm.

Dağların çisgini, sisimdir mənim,
Yaralı quş səsi, səsimdir mənim,
Yanına gəlməyim bəsimdir mənim.
Elə bil tənhayam yetim kimiyəm.


Al qoynuna Şəhidimi

Al qırmızı qan ağladı qərənfillər,
Sıralanıb, yetim qaldı bənövşələr.
Şəhid deyib, qucaq açdı ana torpaq.
Şəhidimə, layla çaldı bütün ellər.

Anaların qürur verən göz yaşı var
Şəhidimin yetim qalan balası var
Bu torpaqda layla çaldı bütün ellər
Ruhumuzda vətən eşqi harayı var.

El oğludur sənə gələn, canım torpaq,
Ruhu mələk, şəhid bədən, kəfən bayraq.
Vətən üçün geyib kəfən, igid əsgər
Aç qoynunda Şəhidimə sərin qucaq.

ZiM.Az

.
© Müəllif hüquqları qorunur. Məlumatdan istifadə etdikdə istinad mütləqdir.
Rəy yazın: